FNV Havens roept vrijdag vier september uit tot landelijke stakingsdag van havenwerkers. Dat heeft zij haar leden, werkzaam in de havens van Rotterdam, Amsterdam en Zeeland vandaag laten weten. Die dag worden er dan tussen 11.15 en 19.00 uur geen schepen behandeld. Wat betekent dat laden, lossen, vastzetten, slepen en het controleren van ladingen flinke vertraging kan oplopen.
Met deze landelijke zeehavenstaking eist de vakbond dat het kabinet de voorgenomen bezuiniging van € 6,5 miljard op de sociale zekerheid per direct intrekt. Leden van FNV Havens hebben al op 31 maart jl. laten weten dat ze bereid zijn het werk neer te leggen. Dat was tijdens de algehele ledenvergadering met ruim 700 havenwerkers. ‘Wij accepteren niet dat de zekerheid bij werkloosheid of arbeidsongeschiktheid wordt opgeofferd voor andere politieke keuzes. De sociale zekerheid is geen spaarpot van het kabinet. Werknemers en werkgevers hebben hiervoor jarenlang premie betaald’, aldus Asmae Hajjari, vakbondsbestuurder FNV Havens.
Deze bezuinigingen raken iedereen keihard: jong, ervaren, vast of flex en mensen die ziek zijn of werkeloos. Een van de meest ingrijpende maatregelen is de halvering van de maximale WW-duur, van twee jaar naar één jaar. Hajjari: ‘Ik denk aan jongeren die zelfs na jarenlang werk nauwelijks een vangnet hebben als ze buiten hun schuld hun werk verliezen. En het brengt aanzienlijke risico's met zich mee voor werknemers in sectoren waar de werkgelegenheid onder druk staat door automatisering, digitalisering en kunstmatige intelligentie (AI).’
Werknemers die na afloop van één jaar WW geen nieuwe baan hebben gevonden, zijn straks aangewezen op de bijstand. Daarbij geldt een strenge vermogenstoets, waardoor zij eerst hun spaargeld en mogelijk zelfs hun eigen woning moeten “opeten”. Hajjari: ‘Je haalt alle zekerheid van een fatsoenlijk sociaal vangnet onderuit. Werknemers moeten kunnen vertrouwen op een sociaal vangnet wanneer zij buiten hun schuld hun baan verliezen of arbeidsongeschikt raken.’
FNV Havens pleit ervoor dat de sociale zekerheid weer onder de verantwoordelijkheid van de sociale partners (werknemers en werkgevers) komt. Aangezien zij gezamenlijk de premies betalen, moeten zij ook gezamenlijk verantwoordelijk zijn voor de inrichting en uitvoering van het stelsel. ‘Wie betaalt, moet ook zeggenschap hebben. Alleen zo voorkomen we dat er opnieuw in het vangnet van werkenden wordt gegraaid’, aldus Hajjari.