Een mogelijkheid is het benaderen van ‘stakeholders’ (klanten bijvoorbeeld) en daar begrip kweken. Misschien kun je ze zelfs meenemen in de actie: handtekeningen verzamelen, vragen de directie met boze brieven te bestoken.
Ook publiciteit kan soms helpen.
Verdergaande actievormen waar je dan aan kunt denken zijn stiptheidsacties of (korte) werkonderbrekingen. Een werkonderbreking kan onaangekondigd (spontaan) gebeuren, maar beter is het de werkgever een ‘laatste kans’ te gunnen in de vorm van een ultimatum.
Als uiterste middel geldt: staking. Bij een staking, die door de bond gedragen wordt, is een ultimatum verplicht. Bovendien: zolang een cao van kracht is, is staken in principe niet toegestaan (dat heet ‘vredesplicht’). Je zou dan het stakingswapen op stal moeten houden tot de cao afloopt, en onderhandelen niet tot resultaat leidt.
Gaan werknemers tóch over tot staking, dan is dat een ‘wilde staking’. Tegenwoordig zeldzaam, vroeger vaker, en niet van vrij risico.
Een andere mogelijke stap is: de Arbeidsinspectie vragen om de situatie te onderzoeken. Als OR of vakbond daarom vragen is de inspectie verplicht daar zo spoedig mogelijk gehoor aan te geven
(artikel 24 Arbowet). Probeer concrete afspraken te maken over de termijn waarop zo’n onderzoek plaats gaat vinden! Doe dit bij voorkeur via de FNV!