Leiden of lijden?

Het is september maar toch is het volop zomer. Nazomer. In het Vondelpark is het Latin Breeze Festival. Liefhebbers kunnen de hele middag salsa dansen in de openlucht. Ik heb afgesproken met wat mensen uit mijn activiteitennetwerk. Het is leuk om uit te gaan met mensen die je nog niet kent. Zo maak je nieuwe vrienden.

Ik schud de hand van Joost, een manager uit de wereld van de ICT. We drinken even een koffie en kletsen wat samen. Dan krijgen dansles van Kyra van dansschool Baila Belair.  “Ik heb nog nooit salsa gedanst,” zegt Joost, ‘’Ik heb zelfs nog nooit aan stijldansen gedaan.” … “Geeft niet,” zeg ik. ‘’Ik dans al sinds ik zeven ben. Als je mij laat leiden en je alleen één basispas leert – tot drie tellen en naar achteren en dan een pauze en dan weer op drie tellen naar voren- dan kunnen we de hele middag dansen.” Joost vindt het een goed idee.
               En inderdaad het werkt. Joost heeft wel moeite met het tellen maar als ik met mijn hand aan geef dat hij een pasje naar achteren moet doen en dan weer naar voren, lukt het ‘m aardig om het bij te houden. Het zwoele zomerbriesje waait onder mijn jurk en ik heb het naar mijn zin. Ik lach en Joost lacht ook. Kyra van dansschool Baila Belair zegt in haar microfoontje dat het een beginnersles is maar… ze komt vervolgens met de ene variatie na de andere. De meeste mensen in het publiek zijn doorgewinterde salsadansers. Veel mensen komen uit Suriname, de Antillen, Zuid-Amerika en Afrika, landen waar veel salsa wordt gedanst. Ze hebben het waarschijnlijk met de paplepel ingegoten. Joost probeert de variaties ook mee te doen, maar het lukt hem niet. Het gaat te snel. Hij kan niet tellen én opzij gaan, of een rondje draaien. En ach, hij kan er wel om lachen. ‘’We houden het gewoon bij die twee pasjes,” zegt hij lachend. “Precies,” zeg ik, ‘’Daar komen we een heel end mee.” Maar dat wordt helemaal anders als Joost een cameraploeg van AT5 spot. Opeens neemt hij de leiding. En hij zegt: “Je moet als man leiden, want anders sta je voor gek. Kijk, daar is een camera!” Ik word met een dolle zwaai volkomen uit de maat in een richting geduwd. Joost gooit zijn handen omhoog als ook de andere dansers de handen omhoog zwaaien, met zijn voeten is hij uit de maat, en ik -doordat hij mij duwt  ook. Ik hoop maar dat AT5 alleen de handen filmt net op dat moment, en niet de voeten. Dat ik ook weleens voor gek zou kunnen komen te staan, door de gekke dingen die hij doet, komt niet in hem op. Ik vind het sneu voor hem en wil hem niet wijzer maken dan hij is. Want hij is al zo onzeker en misschien haakt ie wel af met zijn pogingen salsa dansen te leren.
               Maar eigenlijk zou ik hier dus iets van moeten zeggen. Wanneer komen we eens af van het idee dat mannen ‘van nature’ leiding zouden kunnen geven, of dat als vanzelfsprekend moeten doen? Hier eist iemand die de activiteit nog nooit (!) gedaan heeft de leiding over iemand die al bijna vijftig jaar (!) danst.
               Dit probleem speelt ook op de werkvloer. Zo heeft Khadija Hyati, president van het Schoonmakersparlement van de FNV, er in een interview op gewezen dat als er een leidinggevende in de schoonmaak wordt gezocht, er meteen aan een mán wordt gedacht. “Alleen mannen worden aangenomen voor die functies. Dit terwijl 70 procent van de mensen die werkzaam zijn in de schoonmaak vrouw is,” zegt Hyati.” Dat er meteen aan een man wordt gedacht, zie je ook aan de namen voor die functies: een leidinggevende in de schoonmaak heet een dagmán. Terwijl een vrouw ook heel goed een dagvrouw zou kunnen zijn. Een dagman – of vrouw- heeft niet een specifiek takenpakket maar is de hele dag aanwezig – vandaar het woord- om klusjes op te knappen en obstakels uit de weg te ruimen. Wij vrouwen in de schoonmaak organiseren nu verschillende acties organiseren sámen met FNV-vrouwen in de ICT, want dat is een branche waar ook veel vrouwen terzijde worden geschoven. Gelijke kansen zijn natuurlijk gewoon burgerrechten en die zouden simpelweg voor iedereen gegarandeerd moeten zijn. Helaas is de praktijk anders.”
               Ook in de FNV denken veel mannen nog steeds dat het vanzelfsprekend is dat mannen leiden in sectorraden en de bondsraad. De Bondsraad, ook niet toevallig in meerderheid bestaande uit mannen, heeft een motie voor meer evenredige vertegenwoordig in de vakbond niet gesteund, want die zou niet goed zijn onderbouwd. Bij deze de onderbouwing: Vrouwen lijden onder het idee dat mannen zouden moeten leiden!