Column Van die dingen dus…

‘Kun jij woensdag drie uur in mijn huis gaan zitten om te wachten op de monteur van de woningbouw die een nieuwe geiser gaat installeren?” vraagt mijn ex. “Ik moet naar mijn werk namelijk. Ik combineer drie freelance jobs en ik kan me niet vrij maken die dag.” Drie uur wachten lijkt me niet echt fijn. ‘’Kan je geen vast tijdstip afspreken met die monteur?” vraag ik.

‘’Nee, dat installatiebedrijf gaat er nog steeds van uit dat er huisvrouwen zijn die toch thuis zitten. Ze hebben nog niet door dat dat jaren vijftig voorbij zijn,” antwoordt de vader van mijn dochter. Ik zucht. Ik werk niet en ben dus altijd thuis want ik ben arbeidsongeschikt, onder andere vanwege problemen door chronische vermoeidheid. Dat is dan ook de reden dat de gemeente mij iemand heeft gegeven om in mijn huis het huishouden te doen. Zodat ik genoeg energie heb om voor onze dochter te zorgen. Elke keer denk ik dat het weer gaat, en doe ik steeds meer. Na een paar weken kan ik eerst ’s avonds niet meer staan vermoeidheid. En dan ’s morgens niet meer en op een gegeven moment sta ik op en dan kan ik zelfs niet meer rechtop zitten. Dan moet ik een dag liggen. Dat haat ik want ik heb waarschijnlijk ook adhd, dus ik heb wel altijd zín om van alles te doen. Maar soms gaat het dus niet meer.
                Ik denk even na over het verzoek van mijn ex en herinner mij dat onze dochter vertelde mij van de week dat ze haar bh niet kon vinden omdat die “waarschijnlijk al heel lang onder in de wasmand bij pa zit’’. Met drie banen die hij combineert, is er weinig tijd voor hem om zijn huis schoon te houden. En omdat het werk slecht betaalt, kan hij zich ook geen werkster veroorloven. Ik weet dat onze dochter dikwijls baalt omdat de kattenharen soms het huis over lijken te nemen. ‘’Als ik op de bank ga zitten, zit mijn zwarte shirtje zó onder de haren,” zegt ze. ‘’Ik krijg die er dan nauwelijks af voordat ik naar school ga, want ik heb altijd haast.” Soms ligt er zelfs kattenkots onder de tafel en schaamt ze zich als ze een vriendin mee naar huis neemt.
                “Ik kom wel woensdag maar ik ga niet stil zitten want dan word ik gek als ik jouw huis om me heen kijk,”  zeg ik. Van de troep, denk ik erbij. Maar dat zeg ik maar niet.  ‘’Ik ga wel schoonmaken terwijl ik wacht,” zeg ik. “Dan gaat je huis ook weer eens glimlachen.” .. ‘’Okay,” zegt mijn ex, ‘’Het valt wel mee, hoor. Alleen het toilet en de badkamer moeten weer eens grondig worden gedaan,” zegt ie. ‘’Ik herinner me anders dat de keuken ook altijd wel een lapje kan gebruiken,” zeg ik. “Als je maar niet weer die oven met een of ander chemisch middel gaat schoonmaken,” zegt hij. De vorige keer had ik ’s middags zijn gasoven driftig schoongemaakt met ovenreiniger toen ik wachtte op een man die halofoon kwam repareren. Toen hij de oven ’s avonds aanstak en de vlammetjes vrolijk flakkerden, ontplofte even later het glazen deurtje. Dat was niet mijn bedoeling geweest. Gelukkig was niemand gewond geraakt. “Nee, die oven doe ik wel met schuurmiddel,” zeg ik.
                En zo komt het dat ik op woensdag de schimmels uit de voegen in zijn badkamer sta te boenen en een poging doe om de gele zeepresten van de tegels bij de douche te krijgen. Dat ik mijn kop diep in de toiletpot steek om goed onder de randen te raggen. Dat ik de keuken grondig onder handen neem en vetspetters op het raam naast het gasstel eraf peuter. Als ik na drie uur bijna klaar ben, is er nog geen monteur geweest. Ik besluit mijn ex te bellen. ‘’Die man is er nog steeds niet, gaat dat wel goed?” vraag ik. “Oh, ik heb de afspraak met die monteur verzet naar een moment dat ik wel thuis kon zijn. Ik dacht: met al dat schoonmaken in de keuken kan die man geen nieuwe geiser ophangen…” … ‘’Huh? Wat?!” zeg ik. Ik zucht. Ik doe geloof ik toch iets verkeerd…