De ziekenhuiszorg staat onder druk: de zorgvraag groeit, maar lonen blijven achter terwijl kosten, werkdruk en personeelstekorten verder oplopen. Dit is op de lange termijn onhoudbaar. Eerlijk loon, automatische prijscompensatie en structurele inkomenszekerheid zijn daarom noodzakelijk om de zorg in Nederland overeind te houden.
Ziekenhuismedewerkers worden steeds vaker geconfronteerd met financiële onzekerheid. Inflatie, stijgende woonlasten en hogere kosten voor energie en vervoer raken juist deze groep hard. Tegelijk blijft de loonontwikkeling in de zorg achter bij andere sectoren. Dat maakt het werken in ziekenhuizen minder aantrekkelijk, terwijl goed opgeleide en gemotiveerde medewerkers onmisbaar zijn voor kwalitatieve zorg.
We zien een duidelijke samenhang: zolang lonen en inkomenszekerheid achterblijven, wordt het steeds moeilijker om mensen te behouden én nieuwe collega’s aan te trekken. Daarom zetten wij onverminderd in op structurele verbeteringen in de cao Ziekenhuizen.
In de cao Ziekenhuizen 2025–2027 is een totale structurele loonsverhoging van 8 procent afgesproken, verdeeld over vier gelijke stappen in 2025 en 2026. Deze afspraken leveren verlichting op, maar lossen het probleem niet op. Jaren van koopkrachtverlies zijn hiermee niet ingehaald en de achterstand ten opzichte van andere sectoren blijft bestaan.
Wij pleiten daarom voor automatische prijscompensatie (APC) als vast onderdeel van de cao. Met APC bewegen lonen automatisch mee met de inflatie, zodat zorgmedewerkers niet telkens achteraf hoeven te vechten voor koopkrachtbehoud. Volgens ons moet loonontwikkeling aansluiten bij de economische realiteit – niet afhankelijk zijn van politieke keuzes of langdurige onderhandelingen.
Vooral zorgprofessionals in de FWG‑schalen 35 tot en met 65 blijven structureel achter bij vergelijkbare functies buiten de zorg. Het gaat om een grote en onmisbare groep medewerkers: verpleegkundigen, paramedici en ondersteunende zorgprofessionals met veel verantwoordelijkheid en specialistische kennis.
Sectoranalyses laten zien dat ziekenhuizen financieel kwetsbaar opereren, met beperkte marges. Alleen mag een sector die draait op hoogopgeleid personeel nooit leunen op onderbetaling. Daarom blijven wij aandringen op een objectief onderzoek naar de salarisachterstand van deze middengroepen, gevolgd door een gerichte inhaalslag en een toekomstbestendige loonlijn die werving en behoud ondersteunt.
Zorg stopt niet om vijf uur. Nacht-, weekend- en feestdagendiensten zijn in ziekenhuizen de norm. De onregelmatigheidstoeslag (ORT) is daarom een essentieel onderdeel van een eerlijke beloning. In de nieuwe cao is afgesproken dat de ORT op zaterdagochtend (08.00–12.00 uur) 38 procent bedraagt en dat het maximum ORT‑niveau wordt verhoogd naar IP36.
Een stap in de goede richting, alleen wordt de zwaarte van onregelmatig werk nog altijd onvoldoende gecompenseerd. In de cao‑inzet pleiten we voor verdere verbeteringen en voor volledige toegang tot ORT voor hogere FWG‑schalen.
Ook buiten het loon om lopen zorgmedewerkers tegen kosten aan. Reiskosten, parkeertarieven en openbaar vervoer worden duurder. In de cao is afgesproken dat de kilometervergoeding stapsgewijs stijgt naar maximaal 21 cent per kilometer in 2026. Dit is niet genoeg. We blijven inzetten op minimaal 25 cent per kilometer, zodat medewerkers niet hoeven bij te leggen om hun werk te kunnen doen.
Positief is de verbetering van stagevergoedingen. MBO- en HBO‑stagiairs ontvangen in 2026 een vergoeding van €550 per maand en ook WO‑stagiairs krijgen nu een financiële tegemoetkoming. Dit is cruciaal voor de toekomst van de zorg. Jongeren en stagiairs zijn onmisbaar, maar dan moet de sector ook financieel toegankelijk zijn. Daarnaast moeten alle noodzakelijke scholingskosten volledig worden vergoed.
De FNV staat voor een zorgsector waarin werken niet leidt tot financiële zorgen, maar tot zekerheid en waardering. Dat betekent:
De ziekenhuiszorg is het kloppend hart van onze samenleving. Het is onacceptabel dat de mensen die dat hart dag en nacht draaiende houden, zelf elke maand moeten puzzelen om rond te komen. Daarom blijven wij vol inzetten op loon, koopkracht en inkomenszekerheid – niet als extraatje, maar als basisvoorwaarde voor duurzame en kwalitatieve zorg