‘Dit kan anderen ook gebeuren, ik wil dat helpen voorkomen’

Juist als je jouw stem verliest, je stem laten horen en opkomen voor anderen. Dat vergt kracht en moed. Callcentermedewerker Angela Tinnemans deed het. Zij maakte het probleem van stemoverbelasting zichtbaar in haar branche en zette zich met succes in voor betere arbeidsomstandigheden.

In 2018 raakte Angela haar stem kwijt. Diensten van negen uur hadden haar stembanden compleet overbelast. Niemand had ingegrepen; het risico op stemproblemen werd nog niet gezien. ‘De callcenterbranche was relatief nieuw, er was nog geen pad om het verbeteren van arbeidsomstandigheden aan te kaarten’, vertelt Angela. ‘Ik heb contact gezocht met de FNV. Samen zijn we wegen gaan vinden om aandacht te vragen voor mijn probleem. Dit kan anderen ook gebeuren, ik wil dat helpen voorkomen.’ Angela voerde actie en ging overal het gesprek aan – noodgedwongen deels schriftelijk. 

‘Dat gaat nooit lukken’

‘Bij een groot, internationaal bedrijf dat wereldwijd opereert, is het moeilijk mensen in beweging te krijgen. Het is een langzaam proces geweest. Uiteindelijk hebben we dingen voor elkaar gekregen waarvan mensen zeiden: dat gaat je nooit lukken. Dat vind ik wel bijzonder.’ Diensten zijn verkort, er is meer aandacht voor de stem. Medewerkers worden ontlast door werkzaamheden te variëren. Er is meer ruimte voor rust en overleg. ‘Toen ik begon, was iedereen individueel bezig, gericht op eigen taken. Nu zijn mensen aan het meedenken.’

Niet alleen leidinggevenden zijn zich bewust geworden van het probleem, maar ook collega’s, vertelt Angela: ‘Ze durven zich nu hierover uit te spreken, al in een vroege fase. Dat is heel belangrijk, want dan kunnen ze echte problemen nog vóór zijn.’

Voetstappen van mijnwerkers

Echt impact hebben op de arbeidsomstandigheden in jouw branche, dat verdient een prijs. Zelf is Angela daar echter bescheiden over. ‘Ik volg in de voetstappen van zoveel sterke mensen die mij zijn voorgegaan. Ik ben de klein-kleindochter van een mijnwerker. Als ik kijk naar de inspanningen van mijnwerkers, naar de verworvenheden die wij dankzij hun acties hebben, dan vind ik mijn inbreng maar bescheiden. Maar als ik dat tegen mijn broer zeg, zegt hij: ‘Rosa Parks was ook gewoon moe!’ En het is waar dat elke verandering begint met één stap. Maar als het aan mij lag, kregen nog veel meer mensen een award!’

Dik verdiend

Gaandeweg is Angela’s stem teruggekomen, al is het nog lang niet wat het geweest is. Op de lange weg naar herstel heeft ze ondertussen wel anderen een stem gegeven. Met haar betrokkenheid, vasthoudendheid en oprechte inzet voor het welzijn van haar collega’s heeft ze de FemForce Award dan ook dik verdiend.