Langzaam verandert er iets in Indonesische kledingfabrieken

In Indonesië verandert er langzaam maar zeker iets: met steeds betere cao’s groeien de kansen op veilige banen en eerlijkere lonen. Vooral vrouwelijke werknemers krijgen eindelijk wat meer rechten. Hoe bereiken ze die betere cao’s? Benieuwd hoe dat er in de praktijk uitziet op de fabrieksvloer? Bekijk de video en ontdek hoe in kleine stappen levens van werknemers verbeterd worden.

Opeens verdien je minder voor hetzelfde werk

Stel je voor: je werkt al jaren in een kledingfabriek. Je doet je werk goed, je draait lange dagen, en toch… opeens verdien je minder voor precies hetzelfde werk. Of je contract wordt niet verlengd. Of de fabriek verhuist naar een regio waar de lonen nóg lager zijn. En jij moet maar zien hoe je rondkomt. Voor miljoenen werknemers in Indonesië is dit dagelijkse realiteit.

En als vrouw? Dan wordt het nóg moeilijker. Je bent met velen: bijna 80% van alle textiel- en kledingarbeiders is vrouw. Vaak ben jij degene die het gezin onderhoudt. Maar je contract is tijdelijk, je baan onzeker en je loopt meer risico op ontslag of krijgt te maken met verbaal geweld op je werk. En terwijl jij de meeste kleding maakt, zijn de onderhandelingsteams en leiders in vakbonden meestal mannen. Je stem weegt minder zwaar, terwijl de problemen vooral jou raken.

Betere cao’s en rechten voor vrouwen

Mondiaal FNV ondersteunt samen met Wageindiator Foundation activiteiten om hier verandering in te brengen. De Wageindicator maakt het ophalen en ontsluiten van relevante en actuele data mogelijk. Vakbondspartner TURC in Indonesië benadert vakbonden en maakt het mogelijk dat ze getraind worden in het gebruik van deze data in cao-onderhandelingen. En de ongelijke positie van vrouwen wordt aangepakt. Door vrouwen en vrouwelijke leiders te betrekken en te trainen. Inmiddels zijn in 10 fabrieken arbeidscondities in cao’s afgesproken, die beter zijn dan de wettelijke bepalingen.

Dit zijn de activiteiten van het project:

Achtergrond

Weinig werknemers zijn lid van een vakbond

Slechts een klein deel is lid van een vakbond, en nog minder fabrieken hebben een cao. Steeds meer mensen werken met tijdelijke of flexibele contracten, en vakbonden weten deze groeiende groep nog onvoldoende te bereiken. Door de Omnibuswet neemt het aantal niet‑vaste banen verder toe, waardoor nog minder werknemers zich aansluiten bij een vakbond en de vakbondsdichtheid blijft dalen.

Arbeidsrechten ondergeschikt

De coronapandemie maakte alles extra zwaar. Fabrieken sloten, lonen daalden, banen verdwenen. Miljoenen mensen — vooral vrouwen — verloren inkomen én zekerheid. Daar komt de Omnibuswet nog bovenop. Die moet Indonesië aantrekkelijker maken voor investeerders, maar zorgt er ook voor dat minimumlonen dalen en ontslagregels versoepelen.

Steeds meer kledingfabrieken verhuizen naar regio’s met nog lagere lonen, waar vakbonden nauwelijks aanwezig zijn. Werknemers doen hetzelfde werk voor dezelfde merken, maar verdienen minder en hebben minder bescherming.