“Door die Wajong-uitkering kan ik studeren en aan mijn toekomst werken”

Herman (26) woont in Nijmegen en heeft onlangs een mooie kamer bemachtigd. Begane grond met een ‘buiten’, niet gek voor een studentenkamer. Aan de deur hangt een straf schema voor de wc-schoonmaak en iedereen houdt zich er ook aan!

Herman zit in het vierde jaar van de studie politicologie. Naast zijn studie is hij actief in GroenLinks en de studentenvakbond.
De studie bevalt hem goed, ondermeer omdat je kritisch leert denken. Eerder liep hij vast tijdens de studie rechten in Groningen. Hij werd depressief en kon zich moeilijk staande houden in het studentenleven. Herman besloot zich te laten testen.

Stukjes op z'n plaats

De diagnose luidde PDD-NOS (Pervasive Developmental Disorder - Not Otherwise Specified, een stoornis in het autismespectrum). Daarmee vielen voor hem veel stukjes op zijn plaats. Het werd hem duidelijker waarom hij moeite had met ‘gewone’ dingen. Met hulp van zijn ouders heeft hij toen een Wajong-uitkering aangevraagd.

Herman: “Zonder Wajong is er voor ons geen vangnet. Mensen met een beperking moeten een zelfstandige toekomst top kunnen bouwen. Je moet toch een beetje geld hebben om een eigen leven op te kunnen bouwen. Als je niet eerst wat geld hebt kom je niet weg.” Hij woont zelfstandig en ziet helemaal niets in de plannen van het kabinet om de Wajong-uitkering bij het huishoudinkomen op te tellen.

Studerende Wajongers worden in de plannen van het kabinet als gewone studenten beschouwd en zullen naar verwachting de studie niet af kunnen maken zonder vermogende ouders. Herman kan zijn oren niet geloven als hij dit hoort. “Dan zou ik met mijn aandoening nu dus al lang thuis zitten en zou ik nooit meer een tweede kans krijgen? Zonder die Wajong zat ik nu bij mijn ouders achter de geraniums!”

Geen gedragsprobleempje

Herman weet ook dat PDD-NOS een beetje een containerbegrip aan het worden is. Iedereen gooit er wat in en dan lijkt het dus nergens meer over te gaan. Dat raakt vooral de mensen die de stoornis wel degelijk hebben. Ze hebben moeite met overzicht houden en vinden het moeilijk om zich ergens toe te zetten. Het is dus niet een gedragsprobleempje, zoals het een tijdje terug op de site van het CDA stond, merkt Herman fijntjes op. Gelukkig hebben ze die opmerking verwijderd.

Nuances

Als het een gedragsprobleem was, zou je dat met trainingen en cursussen een heel eind kunnen oplossen. Was dat maar zo. Iedereen stelt zich bij autisme voor dat iemand helemaal niet in staat is te communiceren met anderen, maar dat kunnen de meeste autisten wel. Het zit ‘m volgens Herman in de nuances van de communicatie die hij zo nu en dan mist. “Dan weet ik ook niet zo goed hoe ik moet reageren.”

Maatjesproject

Door allerlei cursussen over autisme te volgen, heeft Herman wel meer begrip gekregen voor zijn aandoening. Hij heeft ook mensen leren kennen die in hetzelfde schuitje zitten. Hij herkent symptomen van autisme bij anderen. Een groep autisten is begonnen met een maatjesproject. Een ‘gezonde’ student helpt een student met een beperking zijn studie door te komen. Zijn huidige maatje studeert bestuurskunde; Herman heeft heel veel aan zijn steun. Zo leert zijn maatje hem tentamens te plannen en overzicht te houden.

Veel gepest op school

PDD-NOS en het syndroom van Asperger (beide autismestoornissen) hebben met intelligentie niks te maken. Volgens Herman is het wel een hele klus om begrip te krijgen voor deze ziektebeelden en voor de mensen die daardoor vastlopen in hun studie. Op de basisschool had Herman moeite met klasgenoten en op de middelbare school werd hij veel gepest. Daar was heel veel haantjesgedrag en als je daar als autist tussen zit heb je geen leuk leven.

Herman wil niet met zijn achternaam genoemd worden. “Ik wil na mijn studie graag een baan bij de overheid of zo en ik weet nu nog niet of ik wel wil dat een werkgever over tien, twintig jaar op internet kan vinden dat ik een stoornis heb. Dus beter alleen mijn voornaam.”

brochure Nieuwe wetgeving, meer armoede