“Als de bijstand nog minder wordt, moet ik gaan stelen!”
10-11-2011Werken is met het oog op haar gezondheid voor Petronella (55) vrijwel onmogelijk. Omdat haar ziektebeeld te onbekend bleek, kreeg ze geen Wajong-uitkering. Ze heeft een bijstandsuitkering voor een alleenstaande van € 861 per maand.
de geïnterviewde staat niet op de foto
Petronella was als kind ziekelijk. Altijd moe en pijnlijke gewrichten. In de vijftiger jaren was er niet veel aandacht voor meisjes in arme gezinnen die wat mankeerde. Petronella sukkelde dus door. Het werd leven met hindernissen. Pas veel later vielen allerlei stukjes van de puzzel op hun plaats. Ze bleek een stofwisselingsstoornis te hebben.
Eindelijk geaccepteerd
Ze rondde de havo af en volgde een mo-studie waar ze na afloop niks mee kon doen. Baantjes liepen mis. Natuurlijk wil ze graag een gewone baan. Maar ze kan maar kort werken en dan moet ze rusten. Na jaren en jaren gedoe accepteert men bij de sociale dienst nu eindelijk dat ze te ziek is om uren achter elkaar te werken.
Petronella kan kleurrijk vertellen over alle trics and trucs die tegen haar gebruikt werden. Ooit bekende een ambtenaar eerlijk dat hij opdracht had gekregen van hogerhand om haar in een baantje te rammen. “Alsof ik niet wil werken! Ik kan het niet.”
Geen sociaal leven meer
“De realiteit van de bijstand is dat er alleen geld is voor eten maar verder nergens voor. Een sociaal leven heb ik bijna niet meer. Alles kost geld. De trein, de bus, een cadeautje voor een verjaardag. Verzekeringen heb ik niet. Ja, de zorgverzekering moet wel, maar ik kan het eigen risico niet betalen dus ga ik niet naar de huisarts want stel dat hij iets voorschrijft wat ik moet betalen. Mijn plezier in het leven haal ik voor een deel uit lezen. Door internet kan ik heel veel aan zelfstudie doen.”
Ze deed op een gegeven moment een cursus archeologie, waarvoor ze een vergoeding kreeg van de sociale dienst. Ontzettend leuk en goed bedoeld. Maar er kwam een afsluitend weekend en dat kon ze niet betalen. En dan tijdens de laatste les iedereen over het leuke weekend horen praten, ja dan voel je je werkelijk arm.
Bekomst van instanties
Van de instanties heeft ze haar bekomst. “Ik vind de behandeling ten hemel schreiend. Er wordt op voorhand van uitgegaan dat je een fraudeur bent. Ze willen bij de bijstand zelfs weten of en zo ja, welke boeken ik koop via internet, ze pluizen je giroafschriften na. Alsof je als bijstandsgerechtigde helemaal geen privacy meer hebt. Ik maak me ongerust over verhalen die ik hoor over controles. Er wordt bij mensen in ondergoed gesnuffeld en nu komt er een wet dat je controleurs binnen moet laten of anders is je uitkering foetsie.
In bed liggen als het koud is
De toekomst ziet ze somber in. “Als het minder wordt, moet ik op mijn oude dag nog gaan stelen, wat ik beslist niet wil. Of ik laat het gas afsluiten en ga in bed liggen als het koud is, wat ik nu ook al vaak doe. Een oude wasmachine heb ik nog wel maar ik ben met de hand gaan wassen omdat het goedkoper is. Soms denk ik dat het nog maar tien jaar duurt en dan krijg ik AOW. Dat is iets meer dan bijstand. Daar gaan ze toch hopelijk niet op bezuinigen?”